کد خبر : ۳۶۹
تاریخ انتشار : ۱۲:۳۳ - ۱۲ خرداد ۱۴۰۰
رنج نامه ی ولی یک دانش آموز پایه ی نهم متوسطه؛
شیوه ی طرح سوالات امتحانی و نحوه ی برگزاری امتحانات نوبت دوم گله ها و شکایت های فراوانی در پی داشته است. این آزمون بدون توجه به زیرساخت های مدارس به ویژه در مناطق روستایی و عشایری برگزار گردید.

نارضایتی دانش آموزان و اولیای آن ها از شیوه ی برگزاری آزمون شنیداری زبان انگلیسی پایه ی نهم متوسطه اول در حالی شنیده می شود که طراحان سوال و تصمیم گیرندگان در این زمینه، بدون در نظر گرفتن شرایط کرونا و نبود امکانات لازم جهت برگزاری آزمون شنیداری، این کار را انجام دادند. 
یکی از این گله مندی ها  مربوط می شود به آزمون «زبان انگلیسی» پایه ی نهم، همان طور که همه شاهد بودیم آموزش و پرورش بدون توجه به زیرساخت های لازم جهت برگزاری آزمون شنیداری(listening) اقدام به برگزاری چنین آزمونی نمود، آن هم در شرایط دشوار کرونا که به خاطر رعایت پروتکل های بهداشتی از تعداد دانش آموزان در کلاس ها کاسته شد و بر برتعداد کلاس ها افزوده گردید. بسیاری از مدارس حتی یک اسپیکر ساده هم ندارند چه رسد به لابراتوار زبان! نمی دانم دوستان من در گروه های آموزشی با چه فکربکری این اقدام نسنجیده را انجام دادند. این در حالی ست که در سال های پیش هرگز آزمون شنیداری زبان انگلیسی به صورت هماهنگ و همزمان با آزمون خوانداری-نوشتاری برگزار نشده بود. آسیب دیده در این ماجرا، دانش آموزانند و بس! و گناه به گردن کسانی ست که بدون در نظرگرفتن واقعیت ها  به صورت ایزوله و آکواریومی نسبت به طرح سوال و نحوه ی برگزاری آزمون زبان انگلیسی تصمیم می گیرند و مجموعه ی آموزش و پرورش خوزستان را در عمل انجام شده قرار می دهند. آیا گروه های تصمیم گیرنده در گروه آموزش زبان انگلیسی آموزش و پرورش خوزستان از وضعیت مناطق محروم از نظر آموزشی همانند حصیرآباد، غیزانیه، ملاشیه، منبع آب، الهایی و بسیاری از مناطق دیگر اهواز باخبرند؟ به نظر می رسد این دوستان که فقط در مدارس سوگلی و نورچشمی درس می دهند واقعیت ها را نمی دانند و یا چشم برآن ها بسته اند. یکی از اولیای دانش آموزان دردل نامه یا رنج نامه ای در این زمینه نگاشته است که آن را بی کم و کاست در این جا نقل می کنم:


«چالش زبانی در دوران کرونا»

به عنوان کسی که زبان مادریش غیر از زبان فارسی است، می دانم که آموزش زبان دیگر چه اندازه سخت و پیچیده است، چه برای آموزنده و چه برای آموزش پذیر. این مطلب را براعت استهلال حرف اصلی این چند سطر قرار دادم تا گله و اعتراض خود را از اصلی ترین نهاد آموختن یعنی آموزش و پرورش مطرح کنم.
امسال در امتحان پایانی درس زبان انگلیسی، پایه نهم شیوه ای برای سنجش دانش آموزان بکار رفت که بی شک درک نادرستی آن نیاز به تخصص و آگاهی ویژای ندارد.
آموختن زبان انگلیسی به یک فارسی زبان در مدارس، به مجموعه ای از ظرفیت های سخت افزاری و نرم افزاری نیاز دارد که مدارس حال حاضر شهر ما، اهواز، بسیاری از این امکانات را ندارد.  مثلا در کلاس های درس و مخصوصا در  
فضای امتحانی امکانات پخش صدا به صورت حد اقلی نیز وجود ندارد. هر کس که فررندی در مدارس اهواز دارد، میداند که چنین امکاناتی بیشتر به آرزو نزدیک است تا واقعیت. حال در چنین شرایطی منوط کردن بخشی از نمره امتحان پایانی دانش آموزان نهم به شنیدن یک متن انگلیسی و پاسخ دادن به سوالات پس از درک آن متن، کاری عجیب و بدعتی ویرانگر می نماید.
تصور کنید دانش آموز در سالی چنین که کلاس هایش به تمامی مجازی برگزار گردیده است، در امتحانی حضوری وارد شود و مراقب با گوشی تلفن همراهش متنی انگلیسی را در کلاس پخش کند، چه کسی احتمالا متوجه متن خواهد شد؟ چه کسی می تواند واژه های متن را به تفکیک بشنود و تلفظ ها را درک کند؟ تردید دارم زبان آموختگان دانشگاهی هم چنین بتوانند.
پس از پی جویی و طرح اشکال، درد اصلی را متوجه شدیم. گویا این موضوع یعنی این شیوه امتحانی ریشه در قوانین بالا دستی آموزش و پرورش دارد.
حال حرف من به عنوان یک شهروند و یک ولی دانش آموز این است که طراح و مصوبین این قانون یا از امکانات مدارس کشور عزیزمان با خبر هستند و یا خیر، اگر خبر دارند ، پس آگاهانه دست به تصویب قانونی زده اند که جز آسیب،  هنر دیگری ندارد، اگر هم بی خبرند گناهی مضاعف است و شایستگی ایشان را بطور کلی زیر سوال می برد.

در پایان امید است با نشر گله مندی یک شهروند، راهی بر بستن بدعتها گشوده شود.

نام:
ایمیل:
* نظر: